‍‍
کد خبر: ۱۰۳۶
تاریخ انتشار: ۰۹ شهريور ۱۳۹۶ - ۱۰:۵۱
بازدید از صفحه اول |
نسخه چاپی
|
ارسال به دوستان
| ذخیره فایل |
دل جوان روستایی هم این میانه وضع بهتری ندارد از جوان شهری. یک عمر توی روستای خودش تلاش کرده که منِ شهرنشین با پشم گوسفندش کلاه ببافیم، با شیر گاوش استخوان سفت کنیم و با بافته‌ی دست خواهر و مادرش پُز فرض دست‌باف بدهیم؛ حالا همچین که ما ناتوانی‌مان قلمبه شد، در وصف این ناتوانی بگوییم روستا شده‌ایم

نشریه الکترونیک نقطه/ برخی حرف‌ها با خودشان نگرانی می‌آورند. مثل همین که بگویند مرکز استان با چند صد هزار نفر جمعیت و با این همه پروژه‌ی عمرانی و ساختمان‌های بلند و ماشین‌های زیاد و... روستایی بیش نیست. سوال این‌که مگر روستا چه مشکلی دارد که برای بد نشان دادن وضعیت یک شهر، می‌گویند روستاست؟ روستا هیچ مشکلی ندارد، این نوشته هم قصد پرداختن به آن را ندارد. قصد دفاع از روستا و شهری و شهرنشین را هم ندارد. منتها، این میانه ته دل جوانان خالی می‌شود با این حرف‌ها که از قضا تیتر روزنامه‌ها هم شده‌اند. آخر اگر این همه مظاهر تمدن شهرنشینانه‌، کرمان را در حد یک روستا نگه داشته باشد که نه آب درست و درمانی دارد، نه راه به راهی و نه دارو درمان و خانه و کاشانه‌ی نوینی، پس ما برای چه در این شهر داریم این‌همه خاک می‌خوریم؟ پس چند سال است این همه ستون سیمانی به اسم پل و پایه‌ی پل برای چه در این شهر سربرآورده‌اند؟ که ما را امیدوار کنند به سرعت گرفتن زندگی شهری و در آخر بشویم همان روستا؟ یکی نیست که بگوید جوانی که این‌طوری پتک عقب‌ماندگی صنعتی را می‌کوبید وسط فرق سرش، چه‌طور روحیه داشته باشد برای انجام کارهای بزرگ؟ چه طور مشارکت کند در ساخت آینده‌اش؟ چه طور بخواهد خودش را مرد آینده تصور کند؟

دل جوان روستایی هم این میانه وضع بهتری ندارد از جوان شهری. یک عمر توی روستای خودش تلاش کرده که منِ شهرنشین با پشم گوسفندش کلاه ببافیم، با شیر گاوش استخوان سفت کنیم و با بافته‌ی دست خواهر و مادرش پُز فرض دست‌باف بدهیم؛ حالا همچین که ما ناتوانی‌مان قلمبه شد، در وصف این ناتوانی بگوییم روستا شده‌ایم.

من، که این سطور را می‌نویسم، بیش از این‌که نگران روستایی و شهری باشم، نگران نگاه این جماعتم به کسانی که مروج نگاه این‌چنینی‌اند. مسئولین نظام که اگر در نگاه مردمان به تبعیض و نگاه طبقاتی محکوم شوند، خطر جدی‌ای همه‌ را از جمله مسئولیت، تهدید می‌کند.

و البته امیدوار به این‌که این میانه، فارغ از هر نوع نگاهی به روستایی و شهری، فکری به حال هر دوی این مردمان شود که فردای شهر و روستا را می‌سازند.

ارسال نظر
نام:
ایمیل:
* نظر: