کد خبر: ۱۰۵۱
تاریخ انتشار:۲۵ ارديبهشت ۱۳۹۷ - ۱۲:۲۸
مدیریت جابه‌جایی
کاش می‌شد مسئولین این همه جابه‌جایی غیرمنطقی، فکری برای جابه‌جا کردن این همه ناآرامی از ذهن مردم شهر بکنند.
نشریه الکترونیک نقطه/ نشان به آن نشان که یک پل را به جای کشیدن از شرق به غرب، از شمال به جنوب کشیدیم، نظر به این‌که یک پل را قریب به هفت سال است داریم با هزینه‌ی بسیار بالاتری می‌سازیم، نظر به این‌که کوه را و جنگل را خراب می‌کنیم که هتل بسازیم و نظر به ده‌ها پروژه‌ی در دست اقدام، می‌توان گفت ما تنها شهری هستیم که اولویت‌هایش با اختلاف قابل توجه! از یکدیگر فاصله گرفته‌اند.

در این شهر کویری که نفس مردمش از ریزگردها دارد می‌گیرد، کوه را با مواد منفجره و بیل و بلدوزر خراب می‌کنیم که رویش هتل و مجتمع رفاهی و تفریحی بسازیم برای آسایش‌مان. می‌شود مصداق فرار از دود و دم تهران به پاکی جنگل و دریای شمال؛ البته با قلیان و تنباکوی خوانسار؛ تازه اگر تدخین سالمی داشته باشیم. والّا تنباک وارداتی - و گاه وارد شده از مبادی غیررسمی- زهرِ ماری است برای خودش.

شهردار را می‌گذاریم فرماندار، بدون در نظر گرفتن این‌که بپرسیم «برون در چه کردی که درون خانه آیی؟» و اولویت جواب منتقدین هم می‌شود زدن یک برچسب از قبیل سیاسی و سیاست‌زده و کذا و کذاتا همین چند کلمه حرف هم پیرامونش نباشد.

نماینده مجلس‌مان قول ساخت جاده و آسفالت کردن راه روستایی و خط کشی جاده می‌دهد؛ بدون این‌که در نظر بگیرد اولویت کار نماینده‌ی مجلس، فهم کشوری است و نگاه ملی به قضایا؛ تا سند بین‌المللی را که بیست دقیقه‌ای تصویب کرده‌ایم، بیست دقیقه‌ای زیر پا نگذارند و در همان مجلس مصوِب سند، بیست ثانیه‌ای آتشش نزنند.

جابه‌جایی اولویت‌های کار و زندگی و سیاست در این شهر باعث می‌شود یک وبلاگ نویس بشود مسئول روابط عمومی فلان اداره، یک رستوران‌دار بشود مسئول فلان بخش حساس، یه تاجر بشود مدافع دولت، یک کارمند ساده بشود مدیر یک مرکز فرهنگی بزرگ و...

مخلص کلام این‌که جابه‌جایی هنر این جماعت است. اعتراض به بسته‌ شدن خیابان‌های یک پل در دل شهر علاوه بر تمام شدن ناگهانی که می‌تواند هزار و یک دلیل داشته باشد، موجب می‌شود مدیریت جابه‌جایی صورت بگیرد و ترافیک سنگین روی پل، به تقاطع‌های قبل و بعد از پل منتقل شود. حالا هیچ عکاسی، هیچ راننده‌ی گرفتار در شلوغی‌ای، هیچ عابری و هیچ خبرنگاری عکسی از شلوغی پل و ترافیک سنگین و وقت و عمر هدر رفته‌ی ملت ندارد. مهم این است که این انتقادات در فضای مجازی و رسانه‌ها به صورت یکدست و شبکه‌ای و مطالبه از مسئولین تبدیل نشود که با مدیریت جابه‌جایی، مشکل این هم حل می‌شود. حالا در تقاطع‌های قبل و بعد از این پل تنها چیزی که هست،ماندن و اتلاف وقت و سکون و خرابی اعصاب است. کاش می‌شد مسئولین این همه جابه‌جایی غیرمنطقی، فکری برای جابه‌جا کردن این همه ناآرامی از ذهن مردم شهر بکنند.