کد خبر: ۱۰۴۵
تاریخ انتشار:۰۸ اسفند ۱۳۹۶ - ۰۶:۲۹
منفعت اندیشی آنان که باید عذرخواهی کنند
آیا دگربار بازهم رهبری باید عذرخواهی کنند و برخی از مسئولین پیشین کماکان ژست اپوزیسیون خود را حفظ کنند تا به زعم خود سبد رایی برای خود گردآورند؟
نشریه الکترونیک نقطه اوج/ بیش از یک هفته از سخنان مقام معظم رهبری و عذرخواهی ایشان از خدا و مردم به جهت عدم نیل به عدالت در دهه چهارم انقلاب که به نام دهه پیشرفت و عدالت است، می گذرد. اما چرا در این مدت دیگر مسئولین که در طول دهه ها  مسئولیت های مهم و تاثیرگذاری بر روند تحولات و سیاست گذاری های کلان کشور داشته اند از خدا و مردم عذرتقصیر نخواسته اند؟
آیا در برآورده نشدن اهداف عالیه انقلاب پیرامون عدالت خود را مقصر نمی دانند؟ یا می دانند اما منافع جناحی یا غرور فردی ایشان مانع است تا زبان به عذرخواهی گشوده و سپس با انگیزه ای مضاعف برای برچیدن اشتباهات، اهمال ها و سایر قصور خود و اطرافیانشان همت کنند و سپس با بینشی صحیح در مسیر وصول به عدالت اقتصادی، اجتماعی و... قدم بردارند. 
البته این داستان بار اول نیست که تکرار می شود آنجا که مقام معظم رهبری سال 91 در دیدار با مردم بجنورد درباره سیاست اشتباه کاهش جمعیت فرمودند : "مسئولین کشور در این اشتباه سهیمند، خود بنده ی حقیر هم در این اشتباه سهیمم. این را خدای متعال و تاریخ باید بر ما ببخشد" اما چه شده است دیگر مسئولین کشور که قطعا در ایجاد و اجرای سیاست اشتباه کاهش جمعیت مستقیما دخیل بوده اند به تاسی از رهبر و مقتدای خود زبان به عذرخواهی نگشودند؟
اینبار هم گویا رهبری باید خود را هزینه کند در حالی که همه می دانیم تنها کسی که در گفتار و کردار به دنبال تحقق عدالت بود ایشان بوده و هستند و آنان که ایشان را تام و تمام همراهی نمی کردند مسئولین اجرایی و حکومتی بوده اند.
البته که ما به دنبال سیاه نمایی نیستیم. عدالت در ایران بعد از انقلاب قابل مقایسه با قبل از آن نیست. اما آنچه نیز که اکنون وجود دارد چنانکه مقام معظم رهبری اشاره کردند در خور نام مردم فداکار ایران نبوده و نیست. 
آنچه این نوشتار در پی آن است نه نیل به عدالت بلکه طرح این سوال است که چرا فرهنگ عذرخواهی و به دنبال آن  تصحیح سیاست های اشتباه به یک فرهنگ همه شمول بین مسئولین تبدیل نمی شود؟ چه منفعت اندیشی آنان را از عذرخواهی برحذر می دارد؟ 
آیا  دگربار بازهم رهبری باید عذرخواهی کنند و برخی از مسئولین پیشین کماکان ژست اپوزیسیون خود را حفظ کنند تا به زعم خود سبد رایی برای خود گردآورند؟ یا گاه که جریان مطبوعشان رای آوری نداشته با سوؤ استفاده از مردم آن ها را برای مطامع قدرت طلبی خود به کف خیابان بیاورند تا به خیال خام خود نظام مجبور به پذیرش خودرٱیی(بخوانید دیکتاتوری) آنان شود؟ آیا حال وقت آن نیست که وجدان خود را قاضی کنند و از کوتاهی های خود در زمینه عدالت مطلبی بر زبان بیاورند و تا دیر نشده و به محکمه عدل الهی فراخوانده نشده اند از کردار ناصحیح خود عذرخواهی کنند؟
به امید آن روز/ ف-الف